"Subconscious", czyli kim tak naprawdę jestem...

Hej!

Jak zauważyliście, na blogu pojawił się nagłówek. I jak? Jest przynajmniej ok? Ponieważ nie mam specjalnych zdolności do tworzenia grafiki komputerowej (nie to że nic nie potrafię, tylko że moje ambicje zdecydowanie przewyższają te umiejętności) ,zabrałem się za robótki ręczne...  Dosłownie... I mam nadzieję że nie zinterpretowaliście tego nieco "prowokacyjnego stwierdzenia" inaczej. Wiecie, głodnemu chleb na myśli ;P Wracając do sprawy, stworzenie papierowego modelu nagłówka zajęło mi całe wczorajsze popołudnie. Do tego jeszcze doszła obróbka na komputerze i tak narodziło się to, na co możecie patrzeć.  Zmieniła się też nazwa bloga. Stara tak naprawdę nie miała nic wspólnego z tym, co znajduje się na blogu. Nowa nazwa brzmi: "subconscious", co po angielsku znaczy "podświadomość". Dlaczego podświadomość? Bo mieszczą się we mnie dwie osobowości, z czego jedna jest w mojej podświadomości. Wśród ludzi, z którymi mam do czynienia na co dzień jestem spokojny, poukładany, odpowiedzialny, zgodny. Jednym słowem: nudny do bólu. Oczywiście, niekiedy daję się poznać z innej strony, ale to rzadkość. Moja druga strona, można by rzec moje alter ego, to zupełne przeciwieństwo. W środku tak naprawdę jestem zwariowany, uparty, nieodpowiedzialny, nieco dziecinny, czuły i romantyczny. Moje drugie "ja" kryje w sobie moje prawdziwe uczucia i poglądy. Mimo, że wielokrotnie próbowałem je uwolnić, to jednak zawsze finał był taki sam. Co jest przeszkodą? Moja chorobliwa nieśmiałość i lęk przed życiem. Tak jak już pisałem, nie potrafię podejmować decyzji, bo strach jest silniejszy ode mnie. Nie wiem czy kiedyś to się zmieni. Na razie nie wierzę w siebie, w swoje możliwości, choć wiem, że nie jest aż tak tragicznie. 

Jeśli chodzi o mamę już jest lepiej. Wiem, że nawet jeśli mnie ochrzania, to robi to, bo mnie kocha i po prostu martwi się. Ja staram się słuchać jej, a ona mnie. I jest dobrze. W szkole też jest już lepiej, nadrabiam sprawdziany i nie robię sobie zaległości. A Pani M? Już nie mam siły pisać, co o tym wszystkim myślę. Po kilku rozmowach ze znajomymi, doszedłem do wniosku, że lepiej będzie, jeśli o niej zapomnę. Wiem, że teraz jest to niemożliwe, ale mam nadzieję, że nastąpi to w miarę szybko. Dlaczego moja decyzja jest taka okrutna? Przemyślałem całą sytuację i ja najwidoczniej w  świecie nie kocham jej na tyle, żeby pokonać uprzedzenia. Kiedy na nią patrzę, odlatuje gdzieś cały mój zdrowy rozsądek i tracę wszelką nadzieję. Ja do niej w ogóle nie pasuję. Jesteśmy jak woda i ogień. Ona jest piękna i śmiała, a ja? Dopóki nie otworzę się na świat, nigdy nie będę miał odwagi, żeby ją poznać, żeby z nią rozmawiać. Poza tym mam zbyt dużo do stracenia. Nie burzy się tego, co skrupulatnie się budowało. Mam na myśli szkołę, spokój jaki sobie tam stworzyłem. Ludzie mnie tolerują i to mi wystarcza. Gdyby wszystko wyszło na jaw, nie miałbym już tam życia. Nie wyobrażam sobie trzech lat spędzonych w jej towarzystwie, trzech lat ciągłego cierpienia i rozpamiętywania. Wiem, że będę kiedyś żałował tej decyzji, że będę sobie to wypominał, ale tak naprawdę będzie lepiej. Chcę w to wierzyć. Mam nadzieję, że w końcu się odkocham. Robię to na przekór sobie, na przekór moim uczuciom, ale jak już mówiłem - dziwny ze mnie człowiek... 

PS. Piszcie, co myślicie na temat nagłówka. Szczerze.

Wyjątkowo, nie dodaję teledysku. Nadrobię to następnym postem.